حکم شکار

ماتم میبره!با دهانی نیمه باز و چشم هایی که درشت تر از اینی که هستن نمی تونن بشن،فقط نگاهش می کنم...و بعد میگم: 
-چی؟ 
با خونسردی تمام،انگشت های شصتش و تو جیب ِ شلوارش فرو میکنه و شونه بالا میندازه: 
--بَده دارم بهت کار میدم تا اجاره ِ خونه ِ جدیدتو پرداخت کنی؟ 
-در عوضش؟ 
اخم هاش باز میشه و لبخندی کمرنگ کنج ِ لب هاش میشینه: 
--نه خوشم اومد!زیادم مغز فندقی نیستی... 
از شدت ِ حرص زیاد مردمک ِ چشم هام و به سمت ِ بالا می برم و نمایش ِ سفیدی ِ کاسه ِ پرخون ِ چشم هام هم برای خالی کردن ِ حرصم کفایت نمیکنه. مغز فندقی خودشه و هفت پشتش! 
دوباره سوالم تکرار می کنم؛منتهی این بار به شیوه ای دیگه: 
-چی میخوای؟ 
عمیق و معنا دار نگاهم میکنه: 
--یه سری اطلاعاتو...یه همکاری ِ کوچیک! 
-چه اطلاعاتی؟چه همکاری ای؟ 
سوئیچش و تو دستش جا به جا میکنه به سمت ِ در میره: 
--فعلا تا همین جا کافیه!تا فردا صبح،وسایل ِ ضروریتو جمع می کنی! 
کفش ِ کالج ِ سورمه ای رنگش و پا میکنه و به سمتم بر می گرده: 
--وسایل ِ ضروری!!واسه من فرش و کمد و موکت بار نکنی آ...خونه مبله ست! 
و من در سکوتی مملو از تعجب و گیجی و کمی عصبانیت فرو رفتم!حتی سر هم تکون نمیدم در جواب ِ حرف هاش...کارت ِ ویزیتی سمتم می گیره و مستقیم به چشم هام زل میزنه: 
-این کارت ِ شرکت!مشکلی پیش اومد با شماره ِ پشتش تماس بگیر! 
کارت و نمیگیرم و حل شدم تو چشم های مشکیش انگار!چشم هاش...نه رنگی بود،نه کشیده و نه مژه های پُری داشت!ولی برق داشت و جاذبه،عصیانگری و خشم اون برق ِ عجیبو ساخته بودن! 
منتظر نگاهم میکنه و من باز هم اقدامی نمی کنم...خم میشه و کارت و داخل ِ کتونیم میندازه...و میره! 
بعد از چند لحظه ای تو همون حالت موندن،کارت و بر می دارم و جدا از دیزاین ِ قرمز-مشکیش،اون "نیاوش شمس" ِ حک شده گوشه کارت چی میگه؟ 
کارت و به دماغم میچسبونم و میخوام ببینم الان این کارته تو کتونیم بود؛بو گرفته یا نه؟