حکم شکار

بسته رو تو بغلم میندازه و به سمت ِ موتورش میره: 
--نمیدونم خانم! 
سری تکون میدم و بی حرف در و می بندم...همین که سوار ِ آسانسور میشم؛بی طاقت کاغذ کادو ِ مشکی رو پاره می کنم و بسته سفید رنگی که روش به انگلیسی چیز هایی نوشته رو مقابل ِ صورتم بالا پایین می کنم...اما چیزی عایدم نمیشه! 
وقتی بیرونش چیزی نیست...لابد توش هست دیگه! 
در ِ جعبه رو باز می کنم و...باز کردن همانا و کپ کردن همان!با دهانی نیمه باز و...چشم هایی گرد شده به گوشی ِ تاچ و آیفون ِ سفید رنگ ِ داخل ِ جعبه چشم می دوزم! 
با همون حالت ِ خشک شده از آسانسور خارج و وارد ِ خونه میشم...روی ِ اولین مبل میشینم و گوشی و از تو جعبه در میارم و...کی این گوشی و برای من فرستاده؟زیاد طول نمیکشه برای فهمیدنم چون کاغذی کوچیک و تا شده تو جعبه ست! 
با کنجکاوی زیاد،کاغذ ِ تا شده رو باز می کنم و نوشته رو زمزمه وار می خونم: 
--"جبران می کنی!" 
و خب حدس ِ این که کی این کارو کرده اونقدر ها هم سخت نیست! 
زیر ِ برنج و خاموش می کنم و از توی ِ کیفم کارتی که بهم داده رو در میارم...برای بار ِ صدم اسمشو میخونم و شماره رو با دو دلی و تعلل می گیرم. بعد از سه تا بوق جواب میده: 
--بله؟