حکم شکار

حس های ِ گوناگونی همزمان محاصره ام می کنند...ترس...گیجی...خشم...تعجب! 
تمام ِ این حس هام و با چشم بهش منتقل می کنم و اون برعکس ِ من تو خوندن حرف ِ آدما از چشمشون استاده انگار...چون میگه: 
--لازم نیست بترسی!یا عصبانی شی!با تو کاری ندارم...فعلا البته! 
و همین "فعلا البته" میتونه جون ِ منو بگیره انگار! 
همچنان خیره خیره نگاهش می کنم و خونسرد،همونطور که طبق معمول اخم داره میگه: 
--آماده شو باید بریم جایی! 
-من با تو جایی نمیام. 
--چموش بازی در نیار دختر ِ خوب!یالا...منتظرم!! 
از جا بلند میشم و با حرص تو صورت ِ ته ریش دار و آنکارد شده اش می توپم: 
-گفتم نمیام یعنی نمیـام! 
ظرف ِ میوه و پیشدستی و بر میدارم و همونطور که به سمت ِ آشپزخونه میرم؛میگم: 
-وقتشه دیگه بری... 
ظرف ِ میوه رو روی میز نهارخوری و پیشدستی رو توی ِ ظرفشویی میذارم...همین که بر می گردم؛تو فاصله یه قدمیم می بینمش و نفسم میره از ترس: 
-عه!گرخیدم...خود ِ جنم اینطوری ظاهر نمیشه! 
همون یه قدم ِ باقی مونده رو هم جلو میاد و من به سینک و کابینت می چسبم...جفت دستاش و به سینک تکیه میده و محاصره ام میکنه و من با چشم های ِ گرده شده نگاهش می کنم: 
-چیکار می کنی؟برو عقب...