حکم شکار

باز سر به چپ و راست تکون میدم و این بار تن صداش کمی بالا تر میره: 
--بگیـــر! 
مجبورا دست دراز می کنم و گوشی رو ازش میگیرم...یه تای ِ ابروشو بالا میندازه: 
--کار باهاش و که بلدی؟ 
با این که گوشیم تاچ نبود ولی خب...چند باری که کیف زده بودم؛توش گوشی بود و من به لطف ِ فضولی کار کردن باهاش و یاد گرفته بودم. 
در جواب حرفش،سر به معنای ِ مثبت تکون میدم و اشاره ای به کیف ِ مدارکش میکنه: 
--بازش کن...اولین کارتو بردار! 
کارت ِ صورتی رنگ و بر میدارم و اون ادامه میده: 
--اینم اون کارتی که گفتم. وامی که گرفته بودی و پول ِ اساسیه خونه تو اینه!حقوقی که قراره بگیری هم به این حساب واریز میشه! 
لبخندی می زنم و اونقدر هم قدرنشناس نیستم که تشکر نکنم: 
-ممنون. فقط...رمزش؟ 
با قدرت،اخم و جدیت نگاهم میکنه: 
--تاریخ تولد ِ مادرت! 
ماتم میبره!بی این که پلک بزنم نگاهش می کنم و اون چشم های ِ لعنتیش پر از حرف های ِ معناداره. با همون حس گنگی که دارم ناباور سر تکون میدم و زبونم انگار سنگین شده...سقم خشکه! 
-تو...تو از کجا... 
ادامه نمیدم و بقیه حرفم میشه نگاه!پیروزمندانه و اخم آلود،انگشت ِ شصتش و گوشه لبش میکشه: 
--اطلاعات ِ جد و آبادت کف ِ دستمه گیسو احمدی!خودت که سهله!!