حکم شکار

میخنده و به میز ِ گوشه سالن اشاره میکنه: 
--اون میز ِ شماست! 
ذوق زده ابرو بالا میندازم و کیفم و روی میز میذارم و روی صندلی ِ چرخدار می شینم: 
-ایول دمت گرم! 
سر که بالا میارم با نگاه ِ گرد شده اش مواجه میشم و...ای وای ِ من!ایول؟بیخیال ایول اصلا...دمت گــرم چی میگه؟گوشه لبم و می جوم و تند میگم: 
-یعنی...دستتون طلا! 
ابرو های ِ بالا پریده اش هم به آپشن های ِ تعجبش اضافه میشه...اومدم ابروشو درست کنم زدم چشمشم کور کردم. شقیقه ام و میخارونم و زمزمه وار میگم: 
-بیشتر خرابش کردم که... 
و با صدای ِ بلند تری ادامه میدم: 
-منظورم اینه که...سپـاس ِ فراوان! 
آزادانه میخنده و کف ِ دستش و سمتم میگیره: 
--خیله خب!لازم نیست بیشتر از این ماستمالی کنی.  
به زور تو خنده همراهیش می کنم تا شاید چند درصد از ضایع شدنم کم شه: 
-ماستی نمونده ذاتا تا بمالم...همه رو ریختم تو قیمه! 
باز میخنده و من دور از چشمش،مشتی به دهنم می کوبم تا یه کم...فقط یه کم خفه شم! 
برای جلوگیری از خنده هاش با سر به سیستم اشاره می کنم و میگم: 
-من هیچ بلد نیستم با این کار کنم. 
از قهقهه اش فقط یه لبخند باقی میمونه وقتی داره میگه: 
--موردی نداره!خودم بهت یاد میدم. 
سکوت می کنم و نحوه چطوری استفاده کردن از کامپیوترو با صبر و حوصله بهم آموزش میده. خدا وکیلی خوب توضیح میده ولی...مـّـن آدم ِ یه جا ساکت و صامت نشستن نیستم!