حکم شکار

قشنگ شکوفه کاشتم با این انتخابم!
 
مقصد تو سکوت و همراه با نوای ِ پیانو،طی میشه و هنوز از ماشین پیاده نشده،محو ِ برج ِ رو به روم که نمای ِ تماما سفید داره؛میشم!رگ ِ گردنم میگیره و دهنم انقدر باز میمونه که اگر دیر می جنبیدم برای ِ بستنش،آب دهنم از گوشه های ِ لبم پیشروی می کرد. 
سرگرد به روم نمیاره دارم چه قدر ندید،بدید بازی در میارم  و بی حرف به سمت ِ در ِ ورودی برج میره. ناموسا اینجا ندید،بدید بازی میطلبه! 
با قدم های تندی پشت ِ سرش راه میوفتم...وارد که میشیم،تازه عمق ِ قضیه رو درک می کنم. بیرون چیه حاجی...درونو بچسب!شخصی که با لباس ِ فرم ِ نگهبانی پشت ِ کانتر ِ نمای ِ سنگی،نشسته به سمتمون میاد و تا کمر خم میشه: 
--خوش اومدین مهندس! 
هم مهندس هم سرگرد...کدومو بهش بگم من الان؟ مهندس سرگرد بگم خوبه یا م.س؟م.س خوبه دیگه...مخفف هم میشه. 
سرگرد دستی به شونه ِ شخص ِ نگهبان میکشه: 
--خسته نباشی! 
و بعد به سمت ِ آسانسور ِ انتهای ِ سالن راه میوفته...نگاهم و یه دور توی سالن می چرخونم و سعی می کنم همونطور که تند قدم بر می دارم؛محتاط هم باشم! 
سوار ِ آسانسور که میشیم؛من طبقه ها رو همراه با مانیتور آسانسور میشمرم و اون میخ ِ نگاهش و روی من میکوبه!