حکم شکار

یه طبقه صبر می کنم بلکه برداره اون نگاه ِ لعنتیشو...دو طبقه صبر می کنم...سه طبقه صبر می کنم...ولی انگار نه انگار!سر آخر با چشم هایی درشت شده نگاهش می کنم و سر به معنای "چیه" تکون میدم. 
لب هاشو روی هم میکشه و بعد از مکثی کوتاه میگه: 
--گستاخ نباشی اینجا! 
با شیطنت می خندم و ابرو بالا میندازم: 
-چرا؟ 
--چون من رئیست نیستم! 
-چون تو رئیسم نیستی نباید گستاخ باشم؟در ثانی...مگه نگفتی اینجا شرکت ِ خودته؟پس یعنی چی رئیس نیستی؟ 
کف ِ دستش و چند بار روی ته ریشِش میکشه و شدت ِ غلظت اخمش بیشتر میشه: 
--اینجا شرکت ِ منه!ولی تو منشی ِ معاون ِ شرکتی نه منی که مدیرعاملم! 
در ِ آسانسور باز میشه و من قبل از خارج شدن میگم: 
-پس برای ِ من تیریپ رئیس بازی برندار...مهنــــدس! 
از آسانسور خارج میشم و هنوز قدم اول به دوم نرسیده؛ساعد ِ دستم محکم از عقب کشیده میشه و با شتاب به عقب برمی گردم...صورتش دقیقا تو فاصله دو سانتی صورتم قرار می گیره و من نفسم میره از داغی ِ هُرم نفس هاش! 
خودم و عقب می کشم و به جای این که از حصارش بیرون بیام بیشتر توش فرو میرم. این بار علاوه بر دست ِ چپش روی ساعدم،دست ِ راستش قفل ِ کمرم میشه و کاملا منو در بر میگیره وقتی با تحکم میگه: 
--ببینم حرف گوش نکردی...هر چی که نباید بشه؛میشه! 
نگاه خیره ام از مردمک ِ چشم ِ راستش به مردمک ِ چشم ِ چپش انتقال پیدا میکنه: 
-مثلا؟ 
پوست ِ ساعدم از فشار ِ زیاد ِ انگشت هاش گزگز میکنه و برعکس اون فشار...دست ِ دیگه اش نوازش وار کمرم و متر میکنه. مملو از پارادوکسه و من وسط ِ این پارادوکس گیر کردم انگار! 
--مثلا این که...به راحتی می تونم سر پرستی ِ گندم و گیتی رو ازت بگیرم!