حکم شکار

**** 
پرونده ِ شرکت افراگستر و دست میگیرم و تقه ای به در میزنم...بعد از گذشت چندثانیه اجازه دخول و میگیرم و وارد میشم. همونطور که پرونده رو روی ِ میز نادری میذارم؛میگم: 
-خانم ِ صمدی این پرونده رو آوردن و گفتن که باهاتون هماهنگ کردن... 
سر به معنای مثبت تکون میده و لبخندی که تو این سه ماه بهش عادت کردم و به صورتم میپاشه: 
--بله ممنون! 
جواب ِ لبخندش رو میدم و همین که میام برم میگه: 
--فقط خانم احمدی... 
به سمتش بر می گردم و سوالی نگاهش می کنم و شونه بالا میندازه: 
--یه فنجون قهوه... 
چشم گرد می کنم و گلایه وار میگم: 
-سه ماهه که من اومدم سر ِ این کار...از همون اول گفتین ابدارچی استخدام میکنین ولی کو؟والا خسته شدم این قدر برای شما قهوه آوردم! 
به این رُک بودنم با تعجب میخنده و با لحن ِ مملو از خنده و شرمندگی میگه: 
--شما به بزرگی خودت ببخش خانم!من قهوه نمیخورم اصلا... 
به سمت ِ در میرم: 
-میارم الان قهوه تونو... 
وارد ِ آبدرارخونه میشم و منشی ِ سرگرد و می بینم که در حال ِ خوردن ِ چاییه...لبخندی بهش میزنم و به سمت ِ قهوه جوش میرم و میگم: 
-خسته نباشی. 
--همچنین!برای ِ نریمان قهوه درست میکنی؟ 
برعکس ِ من،در نبود ِ همه اشخاص اسمشونو بدون ِ پیشوند و پسوند صدا می کنه و خب...عادتشه!سری تکون میدم: 
-آره...کوفت نخوره!