حکم شکار

برعکس ِ من،در نبود ِ همه اشخاص اسمشونو بدون ِ پیشوند و پسوند صدا می کنه و خب...عادتشه!سری تکون میدم: 
-آره...کوفت نخوره! 
صدای ِ خندیدنش از پشت ِ سرم میاد: 
--دیوونه! 
-والا...روزی صدبار قهوه میخوره این! 
--سرگرد چایی میخوره جا قهوه! 
ابرو بالا میندازم: 
-اونم لنگه همین نادری!سهیلا من هنوز چشم انتظارم آبدارچی بگیرن. 
فنجون چاییشو تو سینک میذاره: 
--نباش چون نمیگیرن...من یک ساله اینجا کار می کنم!اگر می خواستن بگیرن زود تر می گرفتن. 
ماتم گرفته نگاهش می کنم: 
--جدی؟تو تا حالا گفتی بهشون که ببینی نگرفتن؟ 
-نه بابا جرئت ندارم. بگم که اخراجم کنن؟ 
ناباور می خندم: 
--من امروز به نادری گفتم!منو اخراج میکنن یعنی؟ 
میخنده و تا دهن باز می کنه جوابمو بده صدای فریادی از اتاق ِ سرگرد بلند میشه: 
--خانم پَــــروَر!کجایی شمـا؟ 
دستی به کمرم میزنه و تند تند به سمت ِ در میره: 
-وای من برم باز این قاطی کرد... 
می خندم و تو این سه ماه دیگه عادت کردم به داد و بیداد های ِ نیاوش ِ شمس ِ همیشه اخمو!هر چند...هنوز نگفته چه کاری باید براش انجام بدم و خود ِ حرصه اصلا!