حکم شکار

نمیدونم از چی حرص دارم...از این که درست،درمون جوابمو نمیده و منو به هیچ جاش نمی گیره...یا از این که اینطوری خونسرده در برابر عِز و جِز زدن هام...و شاید هم دلیل هایی دیگه! 
اما هر چی که هست باعث میشه خیز بگیرم و قندون ِ زینتی ِ روی میز عسلی رو همراه با جیغی که میکشم به سمت ِ دیوار پرت کنم.  
تا الان فکر می کردم تو بدبختی دست و پا میزنم اما...زندگی انگار رو های ِ بدتری هم داره که الان داره بهم نشون میده! 
من ناخواسته وارد بازی ِ کثیف و خطرناکی شده بودم! 
* 

خاصیت ِ ما آدم ها اینه که وقتی چیزی...و یا کسی رو از دست میدیم تازه اندازه مهم بودنشو درک می کنیم...تازه قدرشو می دونیم و متوجه میشیم که چقــدر دوستش داریم! 
و خب...این قاعده برای ِ من مسـتثنی نیست. الانی که دو روز از نبودن ِ فرشته هام میگذره؛میفهمم که به چه اندازه دوستشون دارم...الانی که به زور خودمو تو تخت ِ گیتی جا کردم و سلفی هایی که با هم گرفتیم رو با گریه تماشا می کنم. 
تو این دو روز تنها ارتباطی که با سرگرد داشتم فقط به یک پیام مربوط میشه...اونم صرفا جهت این بود که آگاهم کنه پا از خونه بیرون نذارم و برام مرخصی رَد میکنه! 

پوسیدم من!دو روز تو این خونه وسط ِ تنهایی و اشک و ماتم؛پوسیدم... 

بیشتر به این فکر می کنم که من،لیاقت ِ نگه داری از امانت های مامانمو نداشتم!یه جورایی...اون نونی که از دزدی خوردم،داره از دماغم درمیاد. میدونم که این ها همه مجازاته گناهیه که مجبورا انجام میدادم...میدونم!