حکم شکار

حدودا پنج دقیقه بعد،دقیقا زمانی که تو ترس و اضطراب غرق شدم پروازمون اعلام میشه و نگاه ِ ترسیده من قفل ِ نیم رخ ِ سرگرد میشه. متوجه سنگینی نگاهم که میشه؛سر بر می گردونه و با چشم اشاره میکنه بلند شم. 
--برو اون سمت...بازرسی ِ خانم ها! 
با استرس،قلنج ِ انگشت هام و میشکونم: 
-من بلد نیستم چیکار کنم که... 
--لازم نیست بلد باشی. خودشون راهنماییت میکنن!برو! 
سر تکون میدم و ازش که جدا میشم؛به این فکر میکنم که چطوره فرار کنم؟این طوری مجبور نمیشم سوار ِ اون وسیله نقلیه ِ نفرت انگیز بشم. اما به محض این که همچین فکری به ذهنم خطور میکنه؛میفهمم که چقدر احمقم!من به خواست ِ خودم اومدم...حالا از چی فرار کنم؟فرار کنم مثلا سرگرد میاد دنبالم؟معلومه که نه!از خداشه که کسی وبال ِ گردنش نشه اونجا... 

بعد از کلی دنگ و فنگ سوار ِ هواپیما میشیم و چون صندلی ِ منو سرگرد کنار هم نیست؛سرگرد با شخصی که بغل من قرار بود بنشینه صحبت میکنه و قانعش میکنه برای عوض کردن جا ها! 
کنار ِ پنجره میشینم و با ترس و چشم هایی گرد شده به بیرون نگاه می کنم...خدا خودش زنده نگهمون داره!