حکم شکار

مدیونید فکر کنید از پرواز می ترسم.  

ثانیه ای فکر به این که امکان داره اون هواپیما سقوط کنه باعث میشه در جا بپرم و کیفم رو از روی صندلی چنگ بزنم: 
-من میرم...نمیخوام با هواپیما بیام. 
سریع دستم ومیگیره و وادارم میکنه به نشستن: 
--بشین؛چرت و پرت نگو! 
با اخم بهش نگاه می کنم و حرص میزنم: 
-چرت و پرت چیه؟نمیخوام بیام. 
--نگو که از پرواز میترسی! 
قیافه حق به جانب میگیرم و با اعتماد به نفس میگم: 
-ترس؟مــــن؟! 
پوزخند ِ صدا داری میزنم: 
-بابام خلبان بود اصلا...چه ترسی؟من ذاتا وسط ِ هواپیما در حین ِ پرواز به دنیا اومدم!منو ترس؟پرواز کردن یکی از اصول ِ زندگی منه! 
اخمی که داره از صدتا خنده بدتره!اون چین های ِ گوشه ِ لبش هم نشون میده که خیلی شیک و مجلسی درحال ِ جلوگیری از خنده اشه: 
--عه؟که اینطور! 

موضوع ِ بحث و عوض می کنم تا بیشتر از این ضایع نشم: 
-میگم...گروه،مُروه با ما نمیاد؟تنهایی نمیشه کاری کرد که! 
همونطور که با دقت و اخم به صفحه گوشیش زل زده،جوابمو میده: 
--اونا زودتر رفتن! 
ابرو بالا میندازم و به اطراف نگاه می کنم...ناگفته نمونه که دوست داشتم همکار هاش و ببینم. صرفا به خاطر ِ کنجکاوی البته!حیف شد.