حکم شکار

رنگم میپره و اون بی رحمانه اجزای ِ صورتم و با نگاهش میسنجه و ادامه میده: 
--یا با چند تا مدرک از دزدی هات که اتفاقا موجوده؛بفرستمت چوب خط بکشی رو دیوار های ِ زندان! 
لب هام بی اراده باز و بسته میشن و لالم قطعا که صدام هم در نمیاد! 
--بازم بگم از نشد هایی که نبــاید هم بشه؟ 
سر به چپ و راست تکون میدم: 
-تو...تو این کارو نمیکنی! 
--میتونی امتحان کنی! 
صدای زنگ ِ گوشیش تو فضا میپیچه و با چشم هایی وق زده،فقط نگاهش می کنم...فاصله امون بیشتر و نهایتا ازم جدا میشه. دست تو جیب ِ پشتی ِ شلوار جینش میکنه و گوشیشو درمیاره. 
دستی به صورتم میکشم و بی توجه به مکالمه اش،غرق ِ چند لحظه قبلم!تهدیدم کرد؟رســما!حتی یه لحظه هم نمی تونم به نبودن ِ گندم و گیتی فکر کنم. 

--همیشه عذای ِ اتفاق های نیوفتاده رو میگیری؟گفتم اگه دختر ِ حرف گوش کن نباشی...تو قراره دختر ِ خوبی باشی اما!نه؟ 
دست پشت ِ کمرم میذاره و به سمت ِ در ِ چوبی ای هدایتم می کنه و گور ِ بابای ِ من ِ کلافه و گیج اصلا!فعلا فرمون دست ِ سرگرد نیاوش شمس ِ! 
وارد که میشیم؛با سه تا در رو به رو میشیم که روی ِ یکیش نوشته "معاونت:نریمان نادری"؛روی یکی دیگه اش "مدیریت:نیاوش شمس" و روی اونی که مابین ِ این دو قرار داره "آبدارخونه"!به سمت ِ اتاق ِ معاونت میره و در و باز میکنه... 
همین که داخل میشیم؛مردی خوش پوش و جوان به سمتمون میاد: 
--به به...خوش اومدین!