حکم شکار

مظلومانه نگاهش می کنم: 
-من اصلا به پَرو پات نمی پیچم. قول میدم... 
دست به کمر میشه و سرِش رو،رو به بالا میگیره...بعد از چند ثانیه به سقف زل زدن،نگاهم میکنه و انگار کمی آروم تر شده: 
--من با تو چیکار کنم؟ 
میفهمم که نرم شده...لبخند می زنم و کمی خودم و جلو میکشم: 
-بیام؟تو رو خدا بیام! 
چشم روی ِ هم میذاره و پلک هاش رو محکم فشار میده و بفرما...قبول کرد! 
کف ِ دست هام رو به هم می کوبم و از شدت ِ ذوق بالا-پایین می پرم: 
-آخ جون...میام! 
همراه با سکوتی که نشون دهنده ِ خشم از کوتاه اومدنش هست؛نگاهم میکنه و دست به سمتش دراز می کنم: 
-توافق کردیم...نه؟ 
نیم نگاهی به دستم میندازه و مکثش انقدر طولانی میشه که فکر می کنم نمیخواد دست بده...اما همین که می خوام دستم و عقب بکشم؛دست تو دستم میذاره و محکم منو به سمت ِ خودش میکشه. 
سینه به سینه اش می ایستم و یکه خورده نگاهش می کنم...با اخم،خشم و تحکم جزء جزء صورتم و با نگاهش رصد میکنه: 
--وای به حالت اگه به حرفم گوش نکنی...اگه بازیگوشی کنی...اگه موی ِ دماغ بشی گیسو...وای به حالت!!در این صورت نه خودم و میشناسم نه تو رو!