حکم شکار

هراسون نگاهش می کنم و نمی تونم جلوی ِ زبونم و بگیرم که موقع ِ ترس بدتر موتورش روشن میشه... 
-ولم کن!وسط ِ حرفت پریدم،فحش ندادم بهت که اینطوری میکنی. 
صورتش رو به کبودی میره از شدت ِ عصبانیت و سر که نزدیک میکنه،تند میگم: 
-چی...چی کار میکنی؟برو عقب. 
با خشم،تو صورتم نفس میکشه: 
--فعلا برنامه ای ندارم برای ِ کاری باهات کردن!اما اگه همین راه و روش رو پیش بگیری؛خفه ات می کنم! 
-قاتلی مگه تو؟ 
--نیستم!ولی به لطف تو میشم.
چندبار،پلک میزنم و فشار دستش که روی چونه ام بیشتر میشه مینالم:
-چونه ام!
--چونه ات چی؟
عمرا اگه خواهش کنم ولم کنی!عمرا!

با ترس و غروری که نمیخوام از دستش بدم؛میگم:
-ولم کن...
--چرا؟
-چون...چون...
یه تای ابروشو بالا میندازه و منتظر نگاهم میکنه و رو هوا می پرونم:
-چون نامحرمی! 
و بعد چشم های خودم گرد میشه و...چی گفتم؟!