حکم شکار

یه تای ابروشو بالا میندازه و منتظر نگاهم میکنه و رو هوا می پرونم: 
-چون نامحرمی!  
و بعد چشم های خودم گرد میشه و...چی گفتم؟!بزاق دهنم رو قورت میدم و هر چقدر سعی می کنم رد شدنش از گلوم صدا دار نباشه؛نمیشه! 
گره ابروهاش کور تر میشه و من متاسفانه قیچی ندارم برای باز کردنش...ازم فاصله می‌گیره و از چمدونش حوله و لباس بر‌می‌داره و به سمت سرویس بهداشتی میره. من اما همچنان روی تخت نشستم و به حرکاتش زل زدم. 
* 

در حمام را پشت سرش می بندد و با حوله ی کوچکی که دور گردنش انداخته،شروع به خشک کردن موهایش می کند...نیم نگاهی به روی تخت و گیسو می اندازد و نگاهش دوباره برگشت میخورد. گیسو با همان لباس ها به خواب رفته و نفس های ِ عمیقی که می کشد، نشان دهنده خواب سنگین اش است. 
روی کاناپه می نشیند و حوله را از دور ِ گردنش بر‌می‌دارد. به صورت ِ مهتابی گیسو که با تار های فرفری ای قاب گرفته شده،چشم می‌دوزد. به دهان باز مانده اش و...چشم هایی که با بسته بودنشان،رنگ یَشمیِشان را دریغ کرده اند! 
این دختر را، چگونه وسیله انتقام کند؟چگونه سنگ روی ِ دلش بگذارد؟خود را...خشمش را...کینه اش را...چطور کنترل کند؟ 
صدای ِ زنگ ِ همراهش در فضا می پیچد و سریع آن را از روی میز عسلی چنگ می زند تا مبادا گیسو بیدار یا بدخواب شود. آیکون سبز رنگ را لمس می کند و موبایل را روی ِ گوشش میگذارد: 
-چند لحظه...