حکم شکار

وسط ِ حرف زدن هاش نیم نگاهی به پا و مشتم میندازه و...این یعنی درسته که داره با یکی دیگه حرف میزنه ولی حواسش بهم هست!برم بمیرم فقط. بمیرم!
انگشت هام رو تو هم گره میزنم تا باز با مشت به جون ِ خودم نیوفتم. سرگرد منویی که گارسون به سمتش میگیره رو رد میکنه و سینی دریایی سفارش میده...و من فقط نظاره گر هستم. 
گارسون که میره،نگاه ِ وحشی و اخم دارش نصیبم میشه و من با تمام توان سعی می کنم بهش نگاه نکنم. یکی یکی درخت های نخل رو میشمرم ولی نگاه بهش...نه نمی کنم! 
هر از گاهی از گوشه چشم حرکتاش رو می پام...مثلا الانی که دارم خانواده تخت پشتی رو دید می زنم؛دست به سینه و چهار زانو نشسته و نگاهش هنوز پابرجاست. 
طاقت نمیارم این همه نگاه رو...پس به سمتش بر می گردم و پرخاش گرانه میگم: 
-چیه هی به من نگاه میکنی؟ 
شونه هاش کمی به سمت ِ عقب میره و میگه: 
--نگاه کردن عیبه؟ 
-آره عیبه...چشماتو درویش کن. 
بی حرف نگاه ازم میگیره و با اخم به دختر های تخت بغلی نگاه می کنه...دیوانه بشم از دستش یا زوده؟ 
-وقتی یه خانم متشخص رو به روت نشسته،چه معنی ای میده به بقیه نگاه میکنی؟ 
با ابرو های بالا پریده نگاهم میکنه و پشت ِ چشمی نازک میکنم...خود درگیری هم خودش داره اصلا!