حکم شکار

با قدم هایی بلند ولی با طمأنینه به سمت یکی از تخت های سرپوشیده میره که ناخودآگاه آرنجش رو می‌گیرم...با کمی مکث به سمتم بر‌می‌گرده و سوالی نگاهم می‌کنه. با انگشت اشاره ام به تخت های سرباز اشاره می‌کنم: 
-بریم اونجا! 
نیم نگاهی به تخت ها میندازه و دست پشت کمرم میذاره به سمت ِ تختی که کنار ِ آبشار هست میره...از شدت هیجان با دندون به جون ِ لب هام میوفتم و وقتی مقابل ِ هم میشینم،میگم: 
-اینجا خیلی قشنگه! 
نگاهم می‌کنه و من به آبشار زل می‌زنم و می‌خندم: 
-یعنی...خیلی خیلی خیلی قشنگه! 
هچنان به من چشم دوخته و امشب نگاهش یه جور ِ خاصیه؟یا من فکر می‌کنم یه جور ِ خاصیه؟ 
سر به معنای "چیه" براش تکون میدم و نگاه ازم می‌گیره...کت تک ِ مشکی رنگش رو در میاره و بازو های ِ ورزیده اش به من که چشمک میزنن هیچ...به دختر هایی که روی تخت بغل نشستن هم چشمک میزنن. عضله های بازوش خیلی بی تربیتن که به همه چشمک میزنن!خیلی! 
با اومدن ِ گارسون چشم از بازوهاش می‌گیرم و بهش نگاه می‌کنم...شدت عجیب غریب نگاه کردنش بیشتر شده و اون حس ِ خاص و پرمعنای تو چشم هاش بهم میگه که مُچم رو گرفته هنگام دید زدن بازوهاش. 
دقیقا نمیدونم به خاطر ِ حس ضایع شدگی ای که کل وجودم رو فرا می گیره،خودسوزی کنم یا خودزنی. فقط می تونم وقتی داره به گارسون نگاه میکنه و حرف میزنه با مشت به جون بغل ِ ران ِ پای راستم بیوفتم.