حکم شکار

** 
صدای زنگ ِ تلفن همراهش در فضای ماشین می پیچد و نیاوش را وادار به نگاه گرفتن از آن قصر ِ سفید رنگ می کند. تماس را وصل می کند و صدای ِ پیام در گوشش می پیچد که می گوید: 
--بیا کوچه پُشتی! 
بی هیچ حرفی تماس را قطع می کند و استارت می زند...ماشین را سر ِ کوچه ِ پشتی پارک کرده و پیاده به سمت ِ انتهای ِ کوچه راه میوفتد. ماسک ِ سفید و بهداشتی ای که دهانش را پوشانده،به قدر ِ کافی او را ناشناس کرده اما باز هم با احتیاط به پنجره ویلا ها و درون ماشین ها نگاه می کند. 
به انتهای کوچه که می رسد، میس کالی به گوشی ِ پیام می اندازد و به ثانیه نکشیده در ِ پارکینگ ِ ساختمانی چهار طبقه با نمای ِ عسلی باز میشود.  نیم نگاهی به دو سر ِ کوچه می اندازد و با قدم هایی بلند خود را به داخل ِ پارکینگ می رساند و در پشت ِ سرش بسته می شود.  
پیام را می بیند که ریموت به دست کمی آن طرف تر ایستاده و با لبخند به نیاوش نگاه می کند. همین که نیاوش دو قدم به جلو برمی دارد،پیام احترام گذاشته و نیاوش "آزاد" گویان،به سمت ِ او راه می افتد.  
--خوش اومدی سرگرد. 
نیاوش با همان اخم و جدیت همانطور که اطراف را آنالیز می کند، سر تکان می دهد و می پرسد: 
-امنه اینجا؟ 
--امن ِ امن!خیالت راحت. گفتم از این جا بیای که یه وقت نبیننت شک کنن. در ِ ورودی دقیقا مقابل ویلاشونه.  
-اوکی. درمورد ِ همسایه ها بگو!