حکم شکار

--مگه نمیگم از بینی نفس بکــــش؟اکسیژن حروم نکن.  
عجب غلطی کردم آ...به تنفس ِ من هم کار داری آخه؟اصلا اکسیژن ِ خداست دلم میخواد مصرف کنم. سننه؟باز هم سکوت می کنم و قطعا از حرص منفجر میشم من امروز! 
--تند تر! زانو هات و پُر قدرت تر تو دلت جمع کن. قدم های ِ بلند بردار. اینطوری بخوای پیش بری تا فردا صبح هم پنج دور و تموم نمی کنی! 
خودش دست به سینه ایستاده بیرون ِ گود میگه لِنگش کن. همین طوری هم ده دور رفتم حساب نکرد...عقده ای! 

اون پنج دور ِ کذایی که تموم میشه،کاملا شبیه مُرده ها هستم. با نفس نفس و سرفه های ِ پی در پی مقابلش می ایستم و با اخم نگاهم میکنه. زانو خم میکنم و همون جا دراز میکشم...از شدت ِ نفس نفس و سرفه،گلوم خشک شده و اون اما عِین شمر بالا سرم دست به کمر ایستاده و نگاهم میکنه. چشم میبندم و مینالم: 
-تشنه...آب! 
دستی پشت ِ گردنم میشینه و کمی بلندم میکنه و دهنه بطری رو روی لبم حس می کنم. انگار که بعد از سال ها ساقه طلایی خوردن، به آب رسیدم. با عطش دستم رو روی ِ دستش که دور بطری حلقه شده میذارم تا مبادا بطری رو از دهنم فاصله بده.  
چشم هام بسته ست و آب از کناره های لبم راه باز کرده...بطری ِ خالی از آب رو از لبم فاصله میده و دوباره دراز میکشم. 
--پاشو...به اندازه کافی گرم شدی. بهتره زود تر شروع کنیم.