رمان پاکدخت

صبح با ضربات محکمی که به در می خورد از خوابپریدم.                                   
کش و قوسی به بدنم دادم و با کرختی از جا بلند شدم.
داشتم از سوراخ قفل نگاه می کردم و سعی داشتم تشخیصبدهم چه کسی سراغم آمده که صدای نکره ی نازی مطمئنمکرد امروز هم قرار نیست آب خوش از گلویم پایین برود.
_دِ وا کن دیگه این در لامصب و! من نمی دونم شبا چهگوهی می خوری اون تو که در و قفل می کنی آخه!
کلید را در قفل چرخاندم و بازش کردم.
دست به کمر و با شرت و سوتین در حالی که موهایپریشانش چهره ی بی آرایش و گونه های استخوانی اش راوحشتناک تر از هر وقت دیگری جلوه می داد ایستاده بود وابروهای تتو شده اش را در هم کشیده بود.
_معلوم هست چه غلطی می کنی اون تو؟
همیشه سعی می کردم دهان به دهانش نگذارم تا از شرشدر امان بمانم.
_بله کارم داشتین؟
_چه خبرته تو تا لنگ ظهر خوابی؟ هیچ می دونی ساعتچنده؟
بی حوصله جواب دادم:
_ببخشید....
_جمع و جور کن خودت و آماده باش مشتری داری شب.
ماتم برد... با دهانی باز نگاهش می کردم که گفت:
_ها چته؟ خشکت زد چرا؟ فهمیدی چی گفتم؟
لب های خشکم را روی هم گذاشتم و با فکری که به سرمزد دستم را روی شکمم قرار دادم.
_نازی خانم من هنوز نمی تونم!
یک تای ابرویش بالا پرید.
_یعنی چی نمی تونی؟ الان که دیگه از شر اون باکرگیکوفتیتم راحت شدی، دیگه بهونه ت چیه؟
کمرم را کمی خم کردم.
_به جون خودم درد دارم! باور کنین!
_دیشب که گفتی نداری!
_دیشب داغ بودم حالیم نبود، از نصفه شب دردام شروعشد.
با شک سر تا پایم را برانداز کرد:
_خیلی خب، برو از یخچال یه قرصی چیزی پیدا کنبخور، یه چایی نباتم بخور.
_چشم.
تابی به گردنش داد و به سمت اتاقش رفت.
به داخل اتاقم برگشتم و در را بستم.
《زنیکه ی کثافت چه زودم برا من مشتری جور کرده!
میمون انتر! حالم ازش به هم می خوره!》
همانطور که با خودم غرغر می کردم گوشی ام زنگ خورد.