رمان پاکدخت

به محض خروج از اتاق موبایلم زنگ خورد!                                   
با عجله از کیفم بیرون کشیدمش و بدون توجه به شمارهپاسخ دادم.
پاورچین پاورچین به اتاق برگشتم و در را چفت کردم._بله؟
صدای مرد جوانی از آن سوی خط به گوشم رسید.
_سلام، خانم آناهیتا؟
_بله خودمم.
_من رفیق سامانم، کجایید شما الان؟
_هنوز داخلم.
_خب من کوچه بغلی ام؛ وارد کوچه که بشید یه اسپرتیجمشکی به چشمتون می خوره حتما، من همونم.
_اوکی الان میام بیرون.
_منتظرم.
تماس را قطع کردم و گوشی را داخل کیفم انداختم.
قلبم تند می تپید و دهانم خشک شده بود.
استرس داشت جانم را می فرسود...
اگر می فهمید چه؟! اگر دنبالم می کرد چه؟! اگر الانمی گفت لازم نکرده بری چه؟!
تا به آشپزخانه برسم هزار اگر و اما برای خودم ردیفکردم و در نهایت چند نفس عمیق کشیدم تا بر اوضاعمسلط شوم.
_آماده ام.
گوشی اش را روی میز گذاشت و نگاهم کرد.
_حالا شد! آدرس و برات اس می کنم؛ برو دیگه دیرمی شه.
_چشم، خداحافظ.
"برای همیشه" را زیر لب در ادامه اش گفتم و به سرعت ازآن خانه ی نفرین شده خارج شدم.
تمام مسیر توهم اینکه شاید نازی دنبالم کند رهایم نمی کرد.
مدام با ترس و لرز پشت سرم را می پاییدم و به اطرافچشم می چرخاندم.
وارد کوچه کناری شدم و تا نگاهم به اسپرتیج مشکی رنگبراقی که زیر درخت توت پارک بود افتاد به سمتش قدم تندکردم.
بدون اینکه به راننده توجه کنم یا حرکت اضافه ای انجامدهم در جلو را باز کردم و فوراً نشستم.
_سلام، آناهیتا؟