رمان پاکدخت

شالم را روی سرم انداختم و از اتاق بیرون رفتم.                                   
صدای تق و توق از آشپزخانه می آمد؛ برای گرفتن آدرسصوری به آشپزخانه رفتم و قیافه ی نالانی به خود گرفتم.
_آدرس و بدین برم.
از جلوی سینک کنار آمد و با ابرویی بالا پریده سر تا پایمرا برانداز کرد.
_با این قیافه؟ یارو تا ببینتت که زهره ترک می شه همه یحس و حالش از بین می ره بدبخت.
مظلومانه جواب دادم:
_چی کار کنم خب؟
_برو از اون عن و گوهات یه کم بمال به خودت؛ مثل میتاز قبر برگشته می مونی.
_شما آدرس و بدین من می رم تو راه آرایش می کنم.
_لازم نکرده، اول برو آرا گیرات و بکن بعد بیا آدرس وبدم، خوشم نمیاد اینجوری بری بیرون.
چاره ای جز اطاعت نداشتم، نباید کاری می کردم که شککند.
تا پشت او کردم که به اتاقم برگردم صدایم زد:
_صبر کن بینم، بچرخ ببینم چی تنته.
_نازی خانم...
_نازی خانم و درد؛ باز کن مانتوت و ببینم.
مانتوی جلو بازم را کنار زدم.
تا چشمش به تی شرت آبی رنگ و رو رفته ام افتاد چشمدرشت کرد و با فریاد گفت:
_تو قصد کردی آبرو من و جلو مشتریام ببری؟ چیه این لتهکهنه تنت کردی؟ بده بالا تی شرتت و لباس زیرت و ببینم.
_لبه های تی شرتم را کلافه بالا دادم.
خوشبختانه از دیشب همان ست مشکی گیپور را به تنداشتم.
_نه سوتینت خوبه، فقط برو این تی شرت و درار از تنت،یه تاپی چیزی بپوش؛ اونم خوش رنگ باشه.
_آخه من لباس زیادی ندارم... 
_همون که دیشب پوشیده بودی رو تنت کن، همون خوبه.
چیزی نگفتم و به اتاقم برگشتم.
می دانستم  اگر به حرفش گوش نکنم همچنان پاپیچم می ماند.
بنابراین اول تی شرتم را با بلوز آستین حلقه ی قرمز رنگیکه یقه اش نسبتا باز بود عوض کردم و بعد شروع به آرایشکردن نمودم.
با زدن رژ قرمزی که هم رنگ بلوزم بود آرایشم را تمامکردم و از اتاق بیرون رفتم.