رمان پاکدخت

اولین بوق به دومی نرسیده جواب داد:                                   
_چی شده؟
گلویم را صاف کردم تا متوجه لرزش صدایم نشود.
_داره من و می فرسته یه جا دیگه که! پس چطوری گفتیخودت ردیفش می کنی؟
_اونم منم بابا.
مات شده ایستادم و بینی ام را بالا کشیدم.
_چی؟
_می گم منم دیگه، یعنی از طرف منه، دادم رفیقم زنگزده، بعدم یه آدرس اشتباهی داده ها پا نشی بری اونجا.
_کجا برم؟
_ببین من تا یه ربع دیگه یک جلسه ی خیلی مهم دارم، بههمین دوستم سفارش کردم بیاد دنبالت.
شمار ت و بهش دادم، قرار شد زنگ بزنه باهات هماهنگکنه؛ تو فقط زودتر بزن بیرون .
_باشه باشه.
_می برتت خونه ی خودش نترسی باز فکر کنی خفاش شبهمی خواد بلا سرت بیاره.
گونه های ترم را با دست پاک کردم.
_خب بابا.
_آخه نیست کلا توهم خود پلنگ پنداری داری واسه اونمی گم.
منظورش به مکالمه ی قبلی مان بود که گفته بودم چطوراطمینان کنم به من دست نمی زد! حالا  داشت تلافی اش رامی کرد.
_خیلی خب توام.
_یادم باشه رو ادبتم کار کنم.
_وای چقدر زر مفت می زنی!
_واقعا برای خودت و ادبت با هم متاسفم.
_باشه آقای متاسف، اگه کاری نیست من قطع کنم.
_نه دیگه امری نیست.
_کلا پررویی!
_اختیار دارین سلطان!
هرچه می گفتم کم نمی آورد! با حرص و عصبانیتی رو بهانفجار بدون خداحافظی تماس را قطع کردم.
جلوی آیینه ی ترک برداشته ی بدون قاب روی دیوار ایستادمو قیافه ی شکست خورده ام دلم را به درد آورد.
《خدا رو شکر این پسره دست جنبوندا وگرنه می خواستمچه گوهی بخورم؟! وای حتی فکرشم موهای تنم و سیخکنه.
به هر حال ترجیح می دم نقش یه معشوقه رو بازی کنم تاتبدیل بشم به یه فاحشه...》