استرس گرفته بودم، هیچ وقت تاکنون از این کاراگاهبازی ها درنیاورده بودم.می ترسیدم لو بروم!آخ از زمانی که لو می رفتم، قطعا حسابم با کرام الکاتبینبود.مانتو و شلوار و شالم که از میخ آویزان بود.فقط شناسنامه، کارت ملی و گواهینامه ی خودم و آرمان راتوی کیفم گذاشتم و با دلی آشوب گوشه ی اتاق کز کردم.《یعنی می خواد چی کار کنه؟ نکنه می خواد پاشه بیاداینجا؟! ولی فکر نکنم همچین کاری کنه، دماغش بیشتر ازاین حرفا باد داره!خدایا خودت کمک کن فقط...》پاهایم را در آغوش گرفته و چانه ام را روی زانوانم گذاشتهبودم.دلم مثل سیر و سرکه می جوشید و منتظر به در چشم دوختهبودم .شاید نیم ساعت گذشته بود که در اتاق به ضرب باز شدطوری که با دیوار پشت سرش برخورد کرد و قامت لاغرو پوست به استخوان چسبیده ی نازی در قاب در ظاهر شد._پاشو پاشو دیگه هرچی خوردی خوابیدی بسه.قیافه ی نالانی به خودم گرفتم که یعنی همچنان درد دارم.آخر نمی دانستم برای چه به سراغم آمده._چی شده مگه؟_پاشو حاضر شو یه آدرس هست که باید بری._اما نازی خانم..._اما و اگر نداره.کم مانده بود اشکم سرازیر شود._به خدا من هنوز حالم بده... نمی تونم..._پاشو بیا یه نگاهی بهت بندازم ببینم چطوریه وضعیتت کهمی گی هنوز درد داری.با ترس و تته پته آهسته دستم را از دیوار گرفتم وبرخاستم._نه نمی خواد... نه...یک ابرویش را بالا داد:_پس دیدی چیزیت نیست! بلند شو خودت و جمع و جور کنتا یک ساعت دیگه گفته اونجا باشی.پر تردید پرسیدم:_کی؟_نمی دونم، جدیده، گفته جوون و کم کار می خواد! کم کارنداریم اینجا جز توی احمق!چشمانم به اشک نشست...قبل از اینکه بیرون برود گفت:_سریع آماده شو دیر نرسی، در ضمن پول و باهاش طیکردم؛ کم و زیاد کنی می فهمم اون وقت تنبیه سختی داری.در هنگام بیرون رفتن هم صدایش می آمد که با خودش غرمی زد:_پدرسگ چه شانسی ام داره، اون از دیشب که با سامانمعتمد افتتاح شد؛ اینم از الان که یارو...با شنیدن این حرفش مطمئن شدم که قرار نیست پیش سامانبروم...همانطور که اشک می ریختم آماده شدم و در یک تصمیمناگهانی برای اینکه پلهای پشت سرم را خراب نکنم باشماره ی سامان تماس گرفتم.
رمان پاکدخت
نسخه نمونه
پارت 24 از 28
(از کل 274)