رمان پارتی هات

᯽━─━─‹ ›─━─━᯽
               ᖘᥲɾ੮Ꭵ Һο੮


پشت سرش راه افتادم که گفت:
- جالبه؟
- چی جالبه؟
- برای همه آشنا میزنی!
ریلکس شونه ای بالا انداختم.
- شاید قبلن منو جایی دیدین! مهمونی، رستورانی...
ابروی بالا انداخت و نگاه سرتا پایی بهم انداخت.
- مطمعنی مهمونایی های که آرتوش توش شرکت میکنه تو هم میری؟
افرا خدا بگم چی کارت نکنه، دستی دستی  داری خودت رو لو میدی.
- چطور مگه؟
سری تکون داد.
- هیچی ولش کن.
روبه روی درب بزرگی ایستاد و کارتش رو روی حس گر گذاشت که در با صدای تیکی باز شد.
- چه خفن.
با صدای خندش تازه فهمیدم چه سوتی دادم.
دهنم از بزرگی سالن باز مونده بود، کلی دم و دستگاه های بزرگی بود که حتی به چشم ندیده بودم.
- معلومه خیلی شوکه شدی؟
سرم رو نمایشی خاروندم، اینقدر تابلو ندید بازی در اوردم که فهمید.
- تابه حال از نزدیک ندیده بودم.
- خب اینجا محل تولید کنسرو ذرت، نخود و لوبیاس.
- محل ساخت بمب ه//سته ای دیگه؟
خندید و گفت:
- خیلی باحالی دخ...پسر!
لعنتی دختر از کجا اوردی؟ نکنی جدی جدی منو شناخته به روی خودش نمیاره؟ سریع بحث رو عوض کردم.
- کار من اینجا چیه؟
دستشو توی جیبش فرو کرد و ژستی گرفت:
- باید نخود و لوبیا ها رو پاک کنی.
وا رفته نگاش کردم، از این کارا به شدت متنفر بودم...
 سبزی پاک کردن، آشپزی کردن حالا اینجا هم؟
یهو خندید.
- حالا قیافته اینجوری نکن، شوخی کردم.

             ᖘᥲɾ੮Ꭵ ɦο੮
᯽━─━─‹ ›─━─━᯽