رمان تو مال منی

┄┅┄┅┄┅┅┄┅┄┅┄
 ️


باصدای امیر به خودم اومدم و از دانیال فاصله گرفتم وبا اخم چشم غره ای بهش رفتم.
بی توجه به من نگاهی به امیر که کمی ازما دورتر بود و از خشم سرخ شده بود رگ گردنش باد کرده بود کرد.
-همون گوهی که توی پست فطرت پشت سرم خوردی.
امیر نگاه وحشتناکی بهم کرد و با فکی قفل شده غرید؛
-گمشو برو تو ماشین.
_ام‌...امیر.
با فریادی که زد رعشه ای به تنم افتاد.
-گفتم گمشو برو تو ماشین بشین تا من بیام.
خواستم حرفی بزنم که صدای دانیال بلند شد.
-بنظرت بهتر نیست تو بری؟
به خودم و خودش اشاره کرد و ادامه داد.
-اخه ما تازه داشتیم رفع دلتنگی میکردیم !
همین یه جمله کافی بود تا امیر به سمتش حمله ور شه.
جیغی زدم همراه شد با مشت محکم امیر و افتادن دانیال.
امیر روی دانیال خم شد و شروع کرد به زدن.
مردم دورمون جمع شده بودن و امیر بی توجه به همه خون جلو چشماش و گرفته بود و میزد.
دانیال هی میخاست امیر و بزنه کنار از روی خودش اما زور امیر بیشتربود.
به سمت امیر رفتم و بازوش و چنگ زدم.
_امیر تورو خدا ولش کن...
امیر بی توجه هولم داد که افتادم رو زمین.
گریم گرفته بود دیگه واقعا.
بالاخره با کمک چند نفر امیر و جدا کردیم.
تشکری از اون چندتا مردی که کمک کرده بودن کردم که دستم بلافاصله توسط امیر کشیده شد.
︎⃟↬⿻‹️⃟›
┄┅┄┅┄┅┅┄┅┄┅┄