رمان تو مال منی

┄┅┄┅┄┅┅┄┅┄┅┄
 ️

 
نیشخندی زد و ابرویی بالا انداخت .
-چیشد دلت خواست؟.
چپ چپ نگاش کردم و با لبای آویزون اداش و درآوردم .
_منم دلم خواست.
دستام و آوردم بالا و بشکنی زدم .
_نازنینم،نازنینم تو دلت یه دریاست.
خنده ی یه وری کرد و اخم ریزی میون ابروهاش پدیدار کرد.
-به جای اینکارا برو یه چایی برام بریز مثلا مهمان داری ها .
پشت چشمی نازک کردم .
-کدوم مهمونی زودتر از میزبان وارد خونه میشه؟.
کنایه ام و گرفت.
پوزخندی زد و بدون اینکه جوابم و بده با دستاش شروع به ماساژ دادن شقیقه هاش کرد.
معلوم بود سردرد داره.
_حالت خوبه؟
سرش و تکون داد و بازم سکوت!
کفری نگاش کردم و به سمت آشپزخونه قدم برداشتم.
_خب حرف بزنی نمیگن لالی که!
**
دمنوشی که درست کرده بودم توی سینی گذاشتم به سمت پذیرایی رفتم.
با دیدن امیر که همون‌طور نشسته روی مبل خوابش برده ابروهام بالا پرید.
معلوم بود خیلی خستست.
آروم و بدون سر و صدا سینی و روی میز گذاشتم .
به سمت امیر رفتم و با یه دستم سرش و کمی خم کردم و با اون یکی دستم قفسه سینش و به سمت آخر مبل متمایل کردم.
خداروشکر حداقل روی مبل سه نفر خوابش برد!
به سمت اتاقم رفتم و بالشت و پتویی آوردم .
جلوی مبل زانو زدم و سر امیر و بالا آوردم و بالشت رو گذشتم زیر سرش .
پتو رو روش کشیدم و ازش فاصله گرفتم.
انقدر مظلوم خوابیده بود آدم دلش میخواست فقط نگاش کنه.
تنها ایرادش اینه که حتی تو خوابم اخماش توهمه!
خنده ی بی صدایی کردم و خواستم بلند شم تا بالاخره لباسام و عوض کنم که با صدای پی در پی آیفون خونه متعجب ابرویی بالا انداختم.
امیر چشماش و باز کرد و گیج به اطراف خیره شد.
زوم کرد روم و درحالی که مینشست چشماش و مالش میداد پرسید؛
-کیه؟
︎⃟↬⿻‹️⃟›
┄┅┄┅┄┅┅┄┅┄┅┄