رمان تو مال منی

┄┅┄┅┄┅┅┄┅┄┅┄
 ️


شونه ای بالا انداختم و بلند شدم .
_نمیدونم!
مامان و بابا که کلید دارن.
دایی ایناهم باشن قبلش زنگ میزنن!
اخمی کرد و دستم و گرفت.
متعجب بهش زل زدم که بلند شد.
-تو بشین من خودم میرم ببینم کیه!
_از تو آیفون نگاه کن خب .
نوچی گفت و زمزمه کرد.
-همینجا می‌شینی بیرونم نمیای .
فهمیدی ؟
تخس زل زدم بهش؛
_چرا نیام؟
میام اصلا.
کلافه سری تکون داد.
صدای زنگ آیفون رو مخش بود.
-گفتم که نه !
همینجا می‌شینی تا بیام.
با دادی که زد ساکت شدم و با تردید باشه ای گفتم و نشستم روی مبل تک نفره .
نیم نگاهی بهم انداخت و از خونه بیرون زد و رفت تا در حیاط و باز کنه.
هر چقدر منتظر امیر موندم نیومد .
دلشوره نگرانی امونم و بریده بود.
بالاخره طاقت نیاوردم و بلند شدم و به سمت در خونه قدم برداشتم.
در و باز کردم و رفتم توی حیاط .
متعجب اطراف و نگاه کردم.
هیچ خبری از امیر نبود!.
در و باز کردم و به بیرون از خونه هم سرک کشیدم اما کسی نبود!
با فکری که به سرم زد به سمت پشت خونه دویدیم .
باغ پشت خونمون!
مطمئنم اونجاست.
انگار دعوا بود.
هر چقدر نزدیک تر میشدم صداها برام واضح تر میشد و دلهره ی من بیشتر.
با دیدن صحنه ی روبه روم شکه هینی کشیدم و با چشمای گشاد شده زل زدم بهشون.
︎⃟↬⿻‹️⃟›
┄┅┄┅┄┅┅┄┅┄┅┄