وپنجم هدیـــــــــه از من فاصله میگیرد. بازویم را چنگ میزند و همانطور که پیاده میشود میگوید -لبخند بزن عزیزم! پیاده میشویم و نورهای سفید چشمم را میزند. سر صداها شروع و صدای عکس گرفتنشان در سرم پژواک میشود -آقای اصلان نسب، این که شما با خواهر قاتل برادرتون رابطه دارین حقیقته؟ چشمانم درجا گشاد میشود و با قیافه ای شوک زده به او نگاه میکنم. نگاهش را به من میدوزد و نیشخند میزند -خبر موثقیه... ولی رابطه ما یه رابطه عاشقانه نیست. نیشخند روی لبش رنگ می‌بازد و صورتش سرد و سنگ میشود. من را به خود نزدیک میکند و همانطور که بازویم را میفشرد میغرد -این خانم یه خونبسه... قراره پاشو تو یه جهنم بزاره نفسم میرود و من قطعا مرده ام. وقتی برادرش را برادر من نکشته... چگونه قرار است خونبسش بشوم؟ -چـ...چی میگی تو؟ صدایم لرز دارد و لرزشش هیستریکی است. اخمانش را در هم میکند و بدون توجه به خبرنگاران سوار ماشین میشود. من را هم مانند گونی برنجی داخل هل میدهد. نفسم تنگ میشود -راه بیوفت صدایش من را از شوک خارج میکند. جیغ میکشم -یعنی چی...؟ ینی چی خونبس...؟ من که دارم میگم نکشته... مدارکشو ک دیدی عوضی بیخیال نسبت به جیغ هایم سیگارش را اتش میزند. به سمتش حمله میکند و کشیدن موهایش دست خودم نیست -یه چیزی بگو یه چی بگو...
رمان زفیر
نسخه نمونه
پارت 25 از 46
(از کل 452)