رمان زفیر

‌وهشتم


نگاه خشمگینش را درست به چشمانم میخ می‌کند. 
نفس نفس میزند و من از او نمیترسم
-اگه کاریم نـ...ـداری چر...

فریاد می‌کشد و دلم تا حوالی دهانم بالا می‌آید
-یه دیقه اون فکتو ببند... یه دیقه نرو رو مخم دختره بیشعور.

او روی من بود و من کف صندلی ماشینش پهن بودم... 

نعره‌اش پرده گوشم را خراش میداد 
-دارم میگم کسی نباید بفهمه... نباید بدونن داریم بازی می‌کنیم... نباید... میفهمی... ها؟

دستش را درون موهایم می‌برد و ارام می‌کشد.
صورتم را مماس با صورت خودش قرار می‌دهد. 
غرشش دل سنگ را اب می‌کند اما...
من که سنگ نبودم
-مظلوم میری تو... هرکی هرچی بهت گفت میگی چشم... تکرار نکنم نسیم... مثل یه موش کوچولو رفتار می‌کنی... من توی این زمان شجاعتت رو نمی‌خوام... میفهمی دیگه، نه؟

او می‌گفت و من...
سرم را به نشانه مثبت بالا و پایین می‌کردم...
اما چه کسی می‌خواست بفهمد...
نسیم جاهدی...
کسی که هیچ‌گاه از حقش نمی‌گذشت...
هیچ‌گاه

-ولم کن
می‌نالم...
موهایم درد می‌گیرد و مچ دستش را چنگ می‌زنم.

با مکث دستش را می‌کشد و صاف روی صندلی می‌نشیند.

یقه اش را درست می‌کند.
سرد و خشن لب می‌زند
-خودتو اماده کن... قرار بهت حمله بشه... بهت توهین بشه... شاید کتکم بخوری ولی...