رمان دلارا کنیزک ارباب

با سبد رختا جلوی در عمارت وایسادم و با بیچارگی به حیاط پر از برف نگاه کردم.
از شب قبل برف زیادی اومده بود و هنوزم ادامه داشت.
توی اون سرما مجبور بودم لباسا رو بشورم و هنوز هیچی نشده تنم یخ زده بود.

نفسم و آه مانند بیرون فرستادم و بخار سفیدی از بین لبام بیرون اومد.
آهسته از پله های مرمری پایین رفتم تا نیفتم.
وقتی به شیر آب رسیدم سبد و روی زمین گذاشتم و لگن و پر از آب کردم.

لباس درست و حسابی که تنم نبود و چند روزی میشد غذا نخورده بودم.
آدمای اون خونه باهام مثل یه حیوون یا یه موجود اضافه و سربار رفتار میکردن.
تا کی میتونستم تحمل کنم؟
وقتی لرز به تنم نشست بغضم سنگین تر شد.
برای اینکه زودتر اون شکنجه تموم شه روی زمین چمباتمه زدم و دستام و توی آب یخ فرو کردم.

سرما تا مغز و استخوانم نفوذ کرده بود و دندونام بهم میخورد.
اونقدر احساس بدبختی میکردم که بغضم بالاخره ترکید.
از گرسنگی و سرما داشتم میمردم که صدای هرمز خان رو پشت سرم شنیدم:
-داری اونجا چه غلطی میکنی؟

نمیتونستم جلوی اشکام رو بگیرم فقط سعی کردم صدام نلرزه:
-دارم...لباسای  خانوم و میشورم