رمان دلارا کنیزک ارباب

جوابم فقط سکوت بود.
من از اون مرد میترسیدم.
بهم تجاوز شده بود و نمیتونستم خوشبین باشم.

بهمن خودش رو جلو کشید و خواست چادرم رو کنار بزنه که  محکم پاهام رو به هم‌ فشار داد و همین انقباض به چشمش اومد و عقب رفت.

به اطراف نگاهی انداخت و بعد پالتوی بلندش رو از تنش در آورد و روی بدنم کشید و گفت:
-من میفهمم چقدر ترسیدی
ولی باید یکاری کنی
اینجوری اذیت میشی
-میشه...میشه تنهام بذاری؟

صدام اونقدر میلرزید که حتی خودمم دلم برای مظلومیتم سوخت.
توی شرایطی نبودم که با کسی حرف بزنم.
اونم از دستش کاری برنمیومد.

با اینکه ناراحت به نظر میرسید سری به علامت آره تکون داد و بلند شد اما قبل از رفتن گفت:
-پالتوم پیشت بمونه
اگه بتونم واست یکم غذای گرم میارم
اگه میتونی برو تو خونه و ازشون بخواه بهت کمک کنن

اشکام که چکید حرصی نفسی گرفت و جلوی پاهام روی زانو نشست و گفت:
-برادرت آدم کشته ،تو چرا خون بسی  قبول کردی؟
میدونی چه بلایی سر خون بسا میارن؟
میدونی روزگارت و سیاه میکنن؟
این تازه اولشه دختر!