گلامور

خیره تماشایم میکند و لحظه ای بعد صدای بلند خنده‌اش در سرم می‌پیچد .
قطره‌های اشک از گوشه چشمانم سرازیر میشوند .
او می‌خندد و من به حال هردویمان اشک میریزم.
خنده اش که تمام میشود دست بند چانه ام میکند و از میان دندان‌های کلید شده‌اش می غرد
- شجاع شدی کمند خانم .
دهان باز میکنم تا چیزی بگویم اما امان نمیدهد
چانه‌ام را محکم فشار میدهد و خیره در چشمانم با نفرت می گوید
- بسه ... دیگه خیلی زر زر کردی بهتره برگردیم به کارمون .
نگاه روی تنم می گرداند و باز هم خیره در مردمک های لرزانم تهدید میکند
- جفتک بپرونی ، جیغ بزنی خلاصه کلام گه اضافه بخوری بیچاره ات میکنم .
لبهای نیمه باز مانده‌ام که روی هم چفت میشوند ..
چشمانم که از فرط تهدیدهایش به اشک می نشیند رضایت میدهد و چانه ام را رها میکند .
دست زیر کمرم که سر میدهد
مچ دستش را میگیرم و بی طاقت هق میزنم
- هامون ...تو رو خدا..
گوشش نمیدهد ، التماس کردن هایم را نادیده میگیرد و زیر لب مغرد
- من امشب از جنازه‌اتم نمیگذرم دختر پس بهتره خودت باهام همکاری کنی