گلامور

- هامون با این دختر چیکار کردی؟

با شنیدن صدای مادرش سر بالا میگیرد .
نگاه گذرایی به چهره متعجب هدیه می اندازد و با خونسردی جواب میدهد

- مگه خودت همینو ازم نخواستی؟

هدیه ناباور صدایش میزند

- هامون

بی توجه به لحن شاکی و سرزنشگر او تیشرتی که در دست داشت را به تن میزند

- زیاد جدیش نگیر.

با چشمانش به کمند که همچنان بیهوش روی تخت افتاده بود اشاره می زند و ادامه میدهد

- ناز و اداشه ، بیدار شد بفرستش اتاق خودش ..قبلشم بگو کثافت کاریاشو جمع کنه.

به دنبال حرفش عقب گرد میکند و از اتاق بیرون میزند.

وجود هدیه خیالش را راحت کرده بود و دیگر حال کمند برایش مهم نبود.

هر چند که خوب میدانست زیاده روی کرده است اما خودش را مقصر نمیدانست .
آن دختر خود باید جلوی زبانش را میگرفت .
روی اعصابش نمیرفت تا چنین وضعیتی پیش نیاید.

وارد اتاق مهمان میشود ، درب را قفل میکند و به سمت تخت می رود .

به پهلو روی تخت دراز میکشد و چشمانش را می بندد.