گلامور

**یک ماه بعد**

نگاه خیره ام را از تصویر چهره رنگ پریده دخترک در آینه میگیرم و از روی صندلی بلند میشوم.

یک ماه از آن شب گذشته بود و من هنوز با خود کنار نیامده بودم .

تمام مدت حضورش در خانه خودم را در اتاقم حبس میکردم و منتظر میماندم تا برود.

در این یک ماه یک بار هم ندیده بودمش هر چند که او هم تمایلی به دیدنم نداشت و اصلا برایش مهم نبود که چه بر سرم آورده است.

گاهی اوقات چند شب به خانه نمی آمد و امشب هم انگار یکی از آن شب‌ها بود.

نیم نگاهی به تختم می اندازم ...تمایل داشتم بخوابم اما دلم از گرسنگی ضعف میرفت و نمی توانستم.

از صبح جز همان چند لقمه عسل چیز دیگری نخورده بودم..!

کش موهایم را باز میکنم و با قدم های آرام به سمت در اتاقم می روم.

کلید را در قفل میچرخانم در را باز میکنم و از اتاقم بیرون می آیم.

بی توجه به لامپ های روشن مانده پذیرایی به سمت آشپزخانه راه می افتم.

آشپزخانه درهم ریخته و کثیفم عجیب توی ذوق میزند حتی یادم نمی آید اخرین بار کی آن را تمیز کرده ام.

بیخیال شانه بالا می اندازم و کشوی دوم کابینت را باز میکنم .

بسته بیسکویتی را برمیدارم و پشت میز می نشینم اما هنوز آن را باز نکرده ام که با صدای چرخش کلید در قفل درب ورودی از جا میپرم.