گلامور

بیسکویت را روی میز پرت میکنم نیم خیز میشوم قبل از ورودش به خانه خودم را به اتاقم برسانم اما به محض اولین قدمی که برمیدارم پایم پشت پایه صندلی گیر میکند و روی زمین پرت میشوم .

 صورتم از درد مچ پایم درهم مچاله میشود و آخ خفه ام در سکوت خانه می پیچید.

صدای قدم‌هایش را میشنوم .. دست بند صندلی کنار دستم میکنم و میخواهم بلند شوم اما درد پیچیده در جانم مانع میشود.

چشمانم را میبندم ، سعی میکنم استرس و اضطراب درونم را کنترل کنم اما فایده ای ندارد.

سر و کله اش در آشپزخانه پیدا میشود اما حتی یک لحظه هم سرم را بالا نمیگیرم.

دقایقی صبر میکنم ..او بدون هیچ حرفی به سمت یخچال می رود و لیوان آبی برای خودش پر می کند.

نگاه میگیرم ، با کف دستانم فشار به صندلی می اوردم ..

سخت مشغول تلاش بودم که در یک لحظه دستی دور کمر و زیر زانوهایم می پیچید و از روی زمین بلندم میکند.

قلبم از حرکت می ایستد و نگاه شوکه و متعجبم روی صورت جدی اش میچرخد.

اهمیتی نمیدهد و همانطور که در اغوشم گرفته است به پذیرایی می رود.

روی مبل تک نفره ای می نشاندم و مچ پای راستم را میان دستانش میگیرد

- چیزی نشده