گلامور

ساعتها میگذرد ، مادرش زنگ میزند ، تلفن خانه و گوشی ام را میسوزاند اما جواب نمیدهم ، حرفی با او نداشتم.

بدبختم کرده بود ، همه چیز را خراب کرده بود و حالا دنبال راهی برای ترمیم دل شکسته‌ و اعتماد از دست رفته ام بود.

با وجود تمام تلاش‌هایش در این مدت هنوز هم دلم با او صاف نشده بود

اصلا مگر میتوانستم آن شب را فراموش کنم؟
با شرمندگی او وحشی بازی‌های پسرش ، حرفای رکیکش از یادم می رفت؟
کابوس‌های هر شبم تمام میشد؟
تنفر و حس بدی که نسبت به خودم داشتم چه؟
همه چیز دوباره مثل سابق میشد؟
من باز هم برای هامون یک زن قابل احترام میشدم؟

بغضم را فرو میدهم ، قاشق دستم را در بشقاب برنج شفته شده ام فرو میکنم و در دهانم می چپانم .

میخواهم خودم را خفه کنم ، ذهنم را از آن شب لعنتی دور کنم اما نمیشود.

قطره‌های اشک بی اختیار روی گونه هایم سر میخورند و هق هق گریه ام دوباره از سر گرفته میشود.

خسته بودم هیچ وقت تا به این حد احساس بدبختی نمیکردم.

دلم میخواست بروم ، دور بشوم و خودم را از دید تمام آدمهایی که میشناسم پنهان کنم.

صدای زنگ آیفون که در سرم می پیچد به خودم می آیم .

نیم نگاهی به ساعت می اندازدم...پنج عصر بود...یعنی هامون دنبالم آمده بود؟