گلامور

با قدم های بلند به سمتش می رود

- مگه من ..

جمله اش با دیدن چشمان بسته کمند و حالت بدنش که هنوز هم به همان شکل چند دقیقه پیش مانده بود ناتمام میماند.

این حال عجیبش کمی او را می ترساند اما اهمیتی نمیدهد

روی تنش خم میشود سیلی نه چندان ارامی به صورتش میزند و می غرد

- پاشو کمند خودتو به موش مردگی نزن .

واکنشی نشان نمیدهد ، حتی پلکش نمیپرد.

فک روی هم می فشارد ..نفس عمیقی میکشد و دست زیر تن دخترک می اندازد و او را بالا می کشد .

صورتش را میان دستانش قاب میگیرد و صدایش میزند

-کمند

نگاه کوتاهی روی آن لب های کبود شده می اندازد و انگار تازه متوجه عمق فاجعه میشود

سرش را روی بالش میگذارد و با عجله از اتاق بیرون میزند و به سمت پذیرایی می رود.

تلفن همراهش که روی مبل انداخته بود را برمیدارد و بدون توجه به عقربه های ساعت که دو شب را نشان میداد شماره هدیه را میگیرد.