گلامور

گونه‌ام از ضرب دست سنگینش میسوزد و لبهایم به گزگز می افتد

- میدونی حق داری تقصیر خودمه نباید دل واسه ادم بی چاک و دهنی مثل تو میسوزوندم ، اشتباه کردم ...من احمق گفتم بچه‌ای ، اینجا غریبه‌ای ، اون شب تند رفتم اذیتت کردم گناه داری یه فرصت دیگه بهت بدم ولی نه انگار به تو خوبی نیومده ظرفیتشو نداری ، هار میشی ..!

تمام شد
خوب و مهربان بودنش تنها به همان چند دقیقه ختم میشد .
همین را میخواستم که باز هم روی واقعیش را نشانم دهد .
نمیخواستم همانند این دوسال دل بسوزاند.
مهربانی از روی ترحمش را نمیخواستم.

هق هق گریه ام را در گلو خفه میکنم و می گویم

- حرف بدی زدم که جوش آوردی؟ مگه غیر از اینه؟ مگه همون شب خودت صدبار منو همخواب داداشت نکردی؟

پوزخندی حواله‌ام میکند و خیره در چشمانم می گوید

- میخوابیدی ، تویی که له له میزدی واسه من موقعیتش پیش میومد واسه هادی هم خودتو خیرات میکردی فقط این وسط بدشانسی آوردی هادی آدم بزن در رویی نبوده.

تمام تنم از حرف‌هایش یخ میزند و ماهیچه درون سینه‌ام از تپش می افتد

نگاه سردش چشمان پر شده‌ام را نشانه میگیرد

- بابات ، حاج صادق

دستی به چانه‌اش میکشد و بی رحمانه ادامه میدهد

- داره میمیره ، نفسای آخرشه.