گلامور

نگاه از بشقاب زرشک پلویی که برایم کشیده بود میگیرم و می گویم

- چشم میخورم ، شما برین بخوابین .

- برم که نمیخوری

لبخند بی جانی میزنم و با بغض می گویم :

- میخورم عزیز ، قول میدم .

با تردید نگاهم میکند و پس از گذشت چندثانیه همانطور که نیم خیز میشود تا از جا بلند شود پیشانی‌ام را با محبت میبوسد و چندبار دیگر تاکید میکند تا غذایم را کامل بخورم .

در اتاق که بسته میشود اولین قطره اشک روی گونه‌ام می چکد.

در این دوسال این اولین باریست که غذا خوردنم ، حال بدم برای کسی اهمیت دارد .

دست لرز گرفته ام را جلو میکشم.

میخواهم قاشق را بردارم و به قولی که به عزیز داده بودم عمل کنم اما نمیتوانم ، آنقدر بی میلم که حتی نمیتوانم آب بخورم .

خودم را عقب میکشم ، دقایقی را صبر میکنم و بعد سینی غذا را برمیدارم و به آشپزخانه می روم.

تمام محتویات بشقاب را داخل قابلمه برمیگردانم ، ظروف کثیف شده را داخل سینک میگذارم و از آشپزخانه بیرون می‌آیم

 قدم بلندی برمیدارم و میخواهم سریعتر خودم را به اتاق برسانم که با صدای باز و بسته شدن درب حیاط پاهایم از حرکت می ایستد و سر جا متوقف میشوم.