گلامور

با قلبی ضربان گرفته به طرف پنجره‌ داخل پذیرایی می روم.

نفس عمیقی میکشم ، پرده را کمی کنار میزنم و با کنجکاوی به بیرون چشم میدوزم.

او را که به تنهایی در حیاط میبینم چشم به دنبال مروارید می چرخانم ...
انتظار دیدن آن دختر را دارم .
اما هر چه به اطراف نگاه میکنم هیچ اثری از او در کنار هامون نمی بینم.

تنها بودنش و نبود مروارید حال بدم را کمی بهتر میکند .

به دیوار کنار پنجره تکیه میدهم و با خیالی راحت به او که لبه حوض نشسته و سرش را میان دستانش گرفته بود زل میزنم.

دست خودم نبود نمیتوانستم افسار احساساتم را به دست بگیرم ، نمیتوانستم فراموشش کنم ، بگذرم.

سخت بود ...من از پس گذشتن از او برنمی‌آمدم.

دقایقی طولانی میگذرد و بالاخره رضایت میدهد و از جا برمی‌خیزد

با اولین قدمی که به طرف درب ورودی برمیدارد هول شده خودم را کنار میکشم و با گام‌های بلند از پنجره فاصله میگیرم و به اتاق برمیگردم.

به محض ورود به اتاق کنار دیوار درست در همانجایی که رهایم کرده بود دراز میکشم و خودم را به خواب میزنم .

جرات رو به رو شدن با او بعد از آن جنجال را نداشتم .
از عکس العملی که قرار بود نشان دهد میترسیدم .

دستگیره درب اتاق که پایین کشیده میشود پلک هایم را محکم‌تر روی هم می فشارم و نفسم را در سینه حبس میکنم.