گلامور

نمیدانم چه قدر میگذرد اما با اولین قدمی که برمیدارد پلک میبندم و وحشت زده در خود مچاله میشوم ..

انتظار دارم به سمتم بیاید بزند ، فحش دهد ، تهدید کند اما همه چیز برخلاف افکارم پیش می رود و او از اتاق بیرون می رود.

* * * *

عقربه‌های ساعت حتی نیمه شب را هم طی میکنند اما نمی‌آید
نه او و نه مروارید ..

 میدانستم ...

 با اینکه مثل روز برایم روشن بود که برنمیگردد اما همچنان همانند یک احمق پای دیوار درست همانجایی که رهایم کرده بود نشسته بودم و منتظر بودم تا برگردد.

فکر آن که این موقع شب با مروارید کجا و در چه حالی هستند مثل خوره به جانم افتاده بود و داشت دیوانه‌ام میکرد.

اگر لمسش میکرد؟ اگر میبوسیدش؟

دستانم از حرص مشت میشود

حسادت میکردم ، به آن دختر بیشتر از همه چیز حسادت میکردم ...
از او متنفر بودم ...از هامون هم ...از اینکه برایش اهمیتی نداشتم...از اینکه هنوز هم برایش یک بچه بودم.
از خودم..
از خودم بیشتر از همه متنفر بودم من با وجود آن شب هنوز هم به او فکر میکردم و دوستش داشتم.!

- چرا نخوابیدی دختر؟

با صدای عزیز سرم را از روی زانوهایم برمیدارم و به او که ما بین در نیمه باز اتاق ایستاده بود و تماشایم میکرد زل میزنم.

 حتی متوجه نشده بودم که کی درب اتاق باز شده است.

نگاه خیره‌ام را که میبیند وارد اتاق میشود ، در را به آرامی میبندد و به سمتم می آید.

روبرویم که می نشیند معذب چشم میدزدم و کمی خودم را جمع و جور میکنم.

از او خجالت میکشیدم ، راحت نبودم نه فقط با او من با تمام اهالی این خانه احساس غریبی میکردم.

- منتظر هامونی؟