گلامور

- من هیچ وقت نخواستم به بودن با خودم مجبورت کنم ...برو ، برگرد همون جایی که تمام این دوسال بودی !

فک منقبض شده‌اش را محکم به هم می فشارد و بی توجه به صدا زدن‌های مروارید به عقب برمیگردد و به سمت اتومبیلش قدم برمیدارد .

از آن که همیشه او باید بار تمام مشکلات را به دوش میکشید و برای حفظ این رابطه تلاش میکرد خسته بود.

دیگر توان ادامه دادن نداشت.
کم آورده بود.

با اینکه گذشتن از مروارید برایش سخت بود اما حالا که او همین را میخواست کاری از دستش برنمی‌آمد.

ترجیح میداد همه چیز تمام شود تا اینکه آن دختر را به زور پیش خودش نگه دارد .

پشت فرمان که جا میگیرد ، نگاهی به خیابان خلوت می اندازد و سپس پا بر پدال گاز می فشارد ، صورتش از شدت خشم و عصبانیت تلنبار شده درونش سرخ شده بود و شقیقه‌هایش از درد تیر میکشید.

صدای تلفن همراهش که در فضای اتاقک فلزی می پیچید فشار پایش را روی پدال گاز بیشتر می کند و بی اهمیت به سوت کر کننده‌ای که گوش‌هایش را پر کرده بود مسیر خانه‌ را در پیش میگیرد.

 پس از پارک اتومبیل پیاده میشود و به سمت ساختمان راه می افتد.

از نبود کمند راضی بود ...
هر چند که اگر دستش به آن دختر میرسید بیچاره‌اش میکرد اما حالا که کنترلی روی خودش نداشت ترجیح میداد او را نبیند.
هرگز دلش نمیخواست باز هم اشتباه قبل را تکرار کند .
به اندازه کافی از آن شب و بلاهایی که به سر آن دختر آورده بود پشیمان بود.