گلامور

پلک میبندم و به سختی خودم را کنترل میکنم تا تمام محتویات معده‌ام را روی سر و هیکلش بالا نیاورم.

دستش که به قصد بالا کشیدن پیراهنم روی تنم پیشروی میکند محکم به عقب هلش میدهم

تیز نگاهم میکند

-هوو چته؟ چرا یهو رم میکنی؟

کمی عقب می روم و با لکنت می گویم

- میـ..خوای چیـ..کار کنـ..ی؟

لاقید شانه بالا می اندازد

- مشخص نیست؟ رفع دلتنگی ...چیه نکنه حق ندارم؟

از صراحت کلامش نفس در سینه‌ام حبس می‌شود و سُر خوردن دانه‌های عرق را روی تیره‌ی کمرم حس می‌کنم.

قدم جلو میگذارد میخواهد باز هم جلو بیاید که درست در همان لحظه کسی به آرامی به در می کوبد

- کمند بابا.

صدای حاج همایون را که میشنوم بی توجه به چشم و ابرو آمدن‌های هادی دست می اندازم و دستگیره در را پایین میکشم.

در حالی که با چشمانش برایم خط و نشان می‌کشید خودش را پشت کمد مخفی میکند و من بدون لحظه‌ای تعلل درب اتاق را باز میکنم.

نگاه خیره حاج همایون روی چهره رنگ پریده‌ام میچرخد و با تعجب میپرسد

- چیزی شده دخترم؟