رمان حورا

سرم را به سمتشان چرخاندم!

با دیدن نگاه دلخور و ناراحتم صحبتشان را پایان داده و خاله ی قباد لبخندی مصنوعی روی لب نشاند و گفت:

- من و لاله بریم خونه دیگه، کاری نداری حورا جان؟

با خفگی لب زدم:

- نه ممنون که اومدین!

لاله با نارضایتی از قباد خداحافظی کرده و برایش ارزوی سلامتی کرد.

بدون اینکه حرفی به من بزند همراه مادر و خانم جان از اتاق خارج شدند.

صدای نفس های بلند من تنها صدایی بود که در اتاق پژواک می‌داد!
دلم میخواست سرم را به دیوار بکوبم!

صدای ارام و دلجویانه‌ی قباد بلند شد که خطاب به من گفت:

- حورا خانم؟ بیا اینجا ببینم کوچولوی من! بیا ببینمت، بدو دختر خوب.

ناراحت دستی به سرم گرفتم و لب زدم:

- نکن قباد، کلافم الان.

بی توجه به من گفت:

- بیا اینجا خودم خوبت میکنم، بدو خانمم! پانشم بیام چپ و راستت کنما نفس قباد!