رمان حورا

لاله که مات مانده بود و دیگر چشمانش آن برق قبل را نداشت، با حرف قباد تکانی خورد و بی حرف به سمت اتاق کیمیا خواهر قباد رفت. 

قدم اول را که برداشتیم قباد دست دور گردنم سفت کرد و سر کنار گردنم آورد:

-حورای من چرا چشماش سرخه؟ گریه کردی؟

بی آن که نرمی در رفتارم باشد بی حس لب زدم:

-نه

نفس های داغش گردنم را قلقلک میداد:

-پس چرا نگاه میگیری و سرد جواب میدی؟ 

-ناراحت نیستم... خستم بیشتر

-عجب!

فشار دستش را کمی دور گردنم زیاد کرد و همین باعث شد که کلافه سر به سمتش بچرخانم:

-نکن خفه شدم. 

نگاه خیره ای که به چشمانم دوخت کلامم را برید. 
چند ثانیه سکوت میان مان فریاد کشید و بعد فرهاد بود که آن را ساکت کرد:

-بخاطر لیلا ناراحتی؟ چون از دستش پرتقال گرفتم؟ 

با آمدن اسمش دوباره چانه ام لرزید و قباد با دیدنش دوباره مرا به سینه چسباند.