رمان حورا

کمی که گذشت، ابی به صورتم زدم و راه پذیرایی را در پیش گرفتم. 

-شام حاضره، بفرمایید. 

مادر قباد با تک و تعارف خواهرش را به آشپزخانه برد و لیلا با قدم های شمرده سمت قباد رفت:

-قباد جان بیا کمکت کنم بریم برای شام.

اوهو! 
چه خوش اشتها هم بود

 مگر من میمردم که او چنین فرصتی پیدا کند. 
نگاهی به سر پایین افتاده قباد انداختم و با قدم های نرم جلو رفتم:

-نیاز به زحمت شما نیست لیلا جان، اذیت میشید. 

و بعد با کمی خم شدن دست قباد را دور شانه ام انداختم:

-بیا قباد جان بریم شام بخوریم باید دارو هم بخوری، 

قباد که گل از گلش باز ده بود، با تکیه به دسته مبل و کمی هم کمک گرفتن از من از جایش برخواست.

دم عمیقی گرفت و با صورتی که فکر میکنم از درد سرخ شده بود، رو به لیلا لب زد:

-آره حورا جان هست کمک میکنه، راضی به زحمت شما نیستیم. 

دستش را به سمت آشپزخانه دراز کرد:

-شما بفرمایید، طول میکشه تا ما بیاییم.