رمان حورا

قباد با رنگ و رویی بهتر از روز های قبل روی تختی گوشه خانه جا گرفته بود و مادرش مثل پروانه به دورش میچرخید. 

از هر طرف بوسه ای به سرش شازده پسرش می نشاند یا نوازشش میکرد.

برایش سوپ می پخت یا میوه پوست کنده کنار دستش می گذاشت.

گاهی هم شربت خنک درست میکرد و با قربان صدقه به خوردش می داد.
 
خانه پر بود از مهمان.
از صبح که سفره صبحانه را جمع کرده بودیم، گروه گروه به عیادت قباد می آمدند و می رفتند.
 
نزدیک های غروب بود که خاله و دختر نچسبش لاله برای شام آمدند،.

دختر از دماغ فیل افتاده ای که هنوز نمیفهمد پسر خاله اش دیگر مجرد نیست. 

از همان ابتدا با چشمانی خیس از در داخل آمد خود را کنار قباد رساند:

-وای قباد جان! چرا اینجوری شد، از وقتی شنیدم اصلا دیگه اون آدم سابق نشدم. 

قباد با اکراه دستش را از میان دستان او بیرون آورد:

-لطف داری شما لاله جان... چیزی نشد که نیاز به انقدر نگرانی باشه... همین که زحمت کشیدید تشریف آوردید لطف کردید.