رمان مربای پرتقال

مربــــای پـــرتقال


فرانک پشت میز شام منتظر می‌نشیند.
بوی غذا اشتهایش را تحریک می‌کند و همچنان کسی نیامده...
کلافه از دایه می‌پرسد:

- پس اینا کجا موندن؟

دایه با دستمال درون دستش بازی می‌کند.

- چی بگم خانوم؟ از وقتی آقا جهان کارهای کارخونه رو سپرده دست پسرهاشون، این طفلکا از خواب و خوراک افتادن. بگردم سیاوش که کلا پوست و استخون شده. حالا باز آقا آرش خوبه به خودش می‌رسه.

فرانک که خیالش بابت پسرش راحت می‌شود، بیخیال به غذاهای روی میز اشاره میزند‌.

- آرش خوبه این مهمه... بکش غذا رو دیگه نمی‌تونم صبر کنم.

تا دایه بشقاب فرانک را پر می‌کند؛ در عمارت باز می‌شود.
اول جهانگیر، پشت سرش سوگند و بعد آرش و سیاوش وارد می‌شوند.
فرانک با دهان پر به میز اشاره می‌زند و می‌گوید:

- بیاید... بیاید بخورید سریع شام از دهن افتاد. چرا انقدر دیر اومدید؟

آرش مثل قحطی زده ها سمت میز هجوم می‌برد.
جهانگیر و سوگند هم پشت میز می‌نشینند.
سیاوش اما با چشمانی سرخ از خستگی، خسته سمت راه پله ها روانه می‌شود.

- من شام نمی‌خوام می‌رم بخوابم با جازه...

دایه با نگرانی نگاهش می‌کند.

- چیزی هم خورده از صبح تاحالا؟

سوگند تکه کاهویی از روی میز برمی‌دارد و می‌‌گوید:

- فقط یه قهوه خورده بتونه سرپا باشه. بخورید شما من واسش شامش رو می‌برم.